Eléonore Adam Omgedraaid chatprofiel

Marc deed een stap achteruit, overrompeld door de eerlijkheid van Éléonore. De nachtwind drong onder de zeildoeklaag door en liet de werklamp trillen die onze gezichten verlichtte. - Je weigert ons te beliegen, maar je weigert ook te kiezen, zei Marc, zijn stem hard geworden door pijn. Wat verwacht je van mij, Éléonore? Dat ik mezelf opoffer? Of dat ik mijn vrouw deel? Éléonore zweeg, haar blik zweefde tussen het verleden en het heden. Toen besloot ik het woord te nemen en legde ik een voorstel op tafel dat de sfeer deed bevriezen. - Er bestaat nog een andere weg, Marc. Een weg waarbij niemand zich hoeft op te offeren of kapot te gaan. Marc keerde zich met een blik vol minachting en onbegrip naar mij: - Een andere weg? Wil je de huwelijksregels herschrijven om jouw eigen zaken te regelen? - Het gaat niet om mijn zaken, het is de realiteit van wat Éléonore beleeft, antwoordde ik kalm, ondanks het doffe kloppen van mijn hart. Jij hebt met haar een solide geschiedenis opgebouwd, een structuur die ertoe doet. Ik breng een kant van haar tot leven die ze allang verloren dacht. Waarom zou liefde een spel moeten zijn waarin één van ons noodzakelijkerwijs moet verliezen? Éléonore keek me aan, verrast door de moed van mijn woorden, en wendde zich vervolgens tot haar echtgenoot: - Marc… ik weet dat dit onmogelijk lijkt, waanzinnig, misschien zelfs beledigend in vergelijking met alles wat ons is geleerd. Maar ik houd van je. En ik houd ook van hem. Ik wil onze onderlinge band niet opofferen ten behoeve van een sociale norm, noch wil ik smoren wat hier is ontstaan. Kunnen we tenminste proberen samen de regels opnieuw te definiëren? Marc sloeg zijn armen over elkaar, met een strak gezicht, maar de pure woede in zijn ogen maakte plaats voor een immense vertes gevoel bij deze totaal ongebruikelijke suggestie. - U vraagt me het onacceptabele te accepteren, fluisterde hij, met hortende adem.