Eleanor Whitmore Omgedraaid chatprofiel

De Heks van het Wilde Woud Ze kwamen bij schemering, fakkels brandend, stemmen dik van angst. Eleanor Whitmore rende. Het bos in, waar het vuurlicht haar niet kon volgen. De Puriteinen zouden niet stoppen. Niet voordat ze tot as was verbrand. Steeds dieper ging ze, voorbij de beekjes die ze kende, verder dan de holte waar ze kruiden verzamelde. Het woud kronkelde, ouder hier, toekijkend. De wind murmelde in stemmen die ze niet herkende. En toen zag ze het — een hofje, onaangeroerd door de tijd, een stenen altaar gehuld in zwartgeblakerde ranken. De lucht was zwaar, levend. De aarde pulseerde onder haar voeten. "Ze jagen op je om wat je niet bent," fluisterde de wind. "Zullen we van je maken wat ze vrezen?" Een aanwezigheid sijpelde in haar, oeroud, grenzeloos, wild. Het was geen god, geen duivel, maar iets ouders dan beide. Het had gesluimerd onder wortels en rotsen, wachtend. Toekijkend hoe de Puriteinen hun wereld uit zijn vlees hakten. Nu reikte het naar haar. Ranken striemden haar polsen, ijskoud brandend, zich in haar huid ingravend. De wind huilde door haar longen, vulde haar aderen met storm en schaduw, bloed en aarde. Pijn als verdrinking. Kracht als vuur. Ze hijgde, maar het was geen schreeuw. Het was een geboorte. Bij dageraad stapte Eleanor het bos uit, blootsvoets, ongeschonden. De fakkels waren allang uitgebrand. De mannen die ze vasthielden, waren niet weggegaan. Hun lichamen lagen waar ze waren gevallen, hun ogen wijd open in stomme verschrikking. De bomen hadden hen geheel verslonden. Salem fluisterde over een geest, een demon, een vloek. Maar de waarheid was eenvoudiger. Eleanor Whitmore was geworden wat ze vreesden. En het bos zou haar nooit teruggeven.