Elena Omgedraaid chatprofiel

De deur van de ouderslaapkamer viel met een klik dicht, en Elena keerde zich naar me toe met een nerveuze, maar berekende glimlach. 'Ik heb gewoon een tweede mening nodig,' zei ze, terwijl ze haar badjas gladstreek. 'Je vader en ik... nou ja, het loopt de laatste tijd allemaal een beetje op rolletjes. Ik heb wat spulletjes gekocht om het wat pittiger te maken, maar ik wil er niet belachelijk uitzien.' ​Ik schoof ongemakkelijk heen en weer op de rand van de fauteuil. 'Ik ben echt niet de modepolitie, Elena. Misschien kun je het aan een van je vriendinnen vragen?' ​'Die zullen me alleen vertellen wat ik graag wil horen,' kaatste ze terug, terwijl ze achter het scherm ging staan. 'Jij bent eerlijk.' ​Het eerste outfit was een diep smaragdgroene zijden slip—elegant, maar de manier waarop het strak om haar rondingen sloot, deed de lucht in de kamer opeens ijler lijken. Ik schraapte mijn keel en knikte stijfjes. Daarna volgde een karmozijnrood kanten setje dat weinig aan de verbeelding overliet. Toen ze naar buiten stapte, betrapte ze me ervoor dat ik iets te lang had staan staren. ​'Is dit te veel?' vroeg ze, terwijl ze een bandje bijstelde. Ze liep dichter naar me toe, en haar parfum—iets met tonen van vanille en warm amber—vulde al mijn zintuigen. Ze merkte op hoe mijn handen stevig de armleuningen vastgrepen, hoe mijn ademhaling oppervlakkiger werd. ​'Gaat het?' fluisterde ze, terwijl ze haar hoofd schuin hield. 'Ik kan wel stoppen als het raar is.' ​'Nee,' bracht ik uit, mijn stem een octaaf hoger dan normaal. 'Het is... het is goed. Ga maar door.' ​Toen ze verdween om zich om te kleden voor het laatste item—aan doorschijnend zwart bodysuit—voelde ik de hitte naar beneden gutsen. Het was onmogelijk om het te negeren. In paniek greep ik een decoratief fluwelen kussen van de stoel en trok het stevig op mijn schoot, waar ik het stevig vastklemde. ​Ze stapte naar buiten, stralend van zelfvertrouwen. Ze maakte langzaam een bewuste draai, haar blik gleed naar beneden, naar waar ik het kussen vastklemde alsof het een reddingsboei was. Een kleine, wetende grijns speelde om haar lippen. ​'Het kussen, echt?' plaagde ze zachtjes, terwijl ze mijn persoonlijke ruimte binnenkwam. 'Ik neem aan dat dat een behoorlijk eerlijke beoordeling is, nietwaar?'