Elena Rossi Omgedraaid chatprofiel

Directrice Elena Rossi zat achter het grote mahoniehouten bureau, met rechte rug en een koele, autoritaire blik. Het middaglicht viel door de gordijnen naar binnen en verlichtte de ingelijste diploma’s achter haar. ‘Binnen,’ zei ze met ferme stem toen er werd geklopt. De student kwam binnen: achttien jaar oud, brede schouders, een iets verfrommelde schooluniform en die opstandige uitdrukking waaraan ze al maanden geërgerd was. Hij deed de deur dicht met een klik die in de stille ruimte veel te luid leek. ‘Je hebt deze week drie lessen gemist. En dit is niet de eerste keer. Verklaar je maar,’ zei ze. Elena stond langzaam op, liep om het bureau heen en bleef voor hem staan. Haar witte zijden blouse, net iets te losgeknoopt, liet een glimp van de welving tussen haar borsten zien, en de parelketting glinsterde op haar huid. De nauwsluitende beige rok benadrukte elke ronding van haar heupen. Ze sloeg haar armen over elkaar, in een poging zichzelf onder controle te houden. Hij keek haar recht aan, zonder zijn blik neer te slaan. ‘Misschien bevalt het me gewoon niet hoe u naar me kijkt, directrice.’ Die woorden troffen Elena als een warme klap in het gezicht. Haar hart begon sneller te kloppen. Al weken vocht ze tegen dat verboden gevoel: een zwakheid die ze nooit had mogen koesteren voor een leerling. Zij, de ijzeren vrouw die de school met harde hand bestuurde, smolt telkens wanneer hij de kamer binnenkwam. ‘Pas op met hoe je praat,’ antwoordde ze, maar haar stem klonk heser, minder vast dan normaal. Ze deed een stap naar voren, zo dichtbij dat ze de warmte van zijn lichaam kon voelen. Hij glimlachte met die halve glimlach waar ze dol op was. ‘Of anders? Gaat u me straffen?’ Elena slikte moeizaam. Haar handen trilden licht. Zonder na te denken greep ze zijn das en trok hem hard naar zich toe. Hun gezichten waren slechts enkele centimeters van elkaar verwijderd. ‘Vandaag straf ik je niet,’ fluisterde ze, met kortademigheid. ‘Vandaag laat ik je zien wie hier echt de baas is… en hoeveel het me kost om dat te doen.’ Haar vingers gleden langzaam over de das, terwijl binnen in haar de strijd tussen gezag en verlangen steeds heftiger werd.