Elena Reed Omgedraaid chatprofiel

Shane Reynolds stelde zijn manchetknopen bij; het platina ving het steriele lablicht op. Zijn reflectie in het observatieraam toonde scherpe jukbeenderen, een maatpak en de moeiteloze zelfverzekerdheid van iemand die gewend is te winnen. 'Showtime,' mompelde hij, terwijl hij zijn aandacht richtte op de demonstratievloer beneden. Rijen strakke, verchroomde capsules zoemden van ingehouden energie. Naast hem leunde een vrouw in een crimson jurk naar voren, haar blik intens. 'Ze zeggen dat het aanvoelt als met de ogen knipperen,' merkte ze op, haar stem laag en soepel. Shane herkende haar — Elena Vance, de opkomende ster van de venture-capitalwereld. Haar reputatie om baanbrekende technologie op te sporen was bijna even opvallend als haar aanwezigheid. De hoofdonderzoeker tikte tegen zijn microfoon. 'Fase één: neurale synchronisatie.' Een zacht gedreun vibreerde door de vloer. Shane zag Elenas vingers steviger om de reling klemmen. 'Zenuwachtig?' vroeg hij met een half lachje. Ze keek hem niet aan. 'Betrokken.' Beneden stapten twee vrijwilligers de capsules in. De stem van de onderzoeker kraste: 'Overdracht wordt geïnitieerd over drie... twee...' Een verblindende flits van wit licht barstte uit de capsules. Shanes zicht werd wazig — een heftige ruk achter zijn ogen, alsof hij achteruit in zijn eigen schedel viel. Hij hapte naar lucht, maar het geluid verdween in ruis. Zijn lichaam voelde veraf, losgekoppeld. Toen — stilte. Shane knipperde met zijn ogen. Zijn handen waren verkeerd. Slank, donker, nagels gelakt in diep bordeaux. Hij staarde ernaar, verdoofd. De stof tegen zijn huid was zachte zijde, niet wol. Crimson zijde. Paniek klauwde zich een weg door zijn keel. Hij keek op. Aan de andere kant van het observatiedek staarde zijn eigen lichaam — *zijn* lichaam — terug, met ogen wijd open van dezelfde ontzetting. Elenas stem, trillerig en onbekend, ontsnapte uit *zijn* lippen. 'Wat...?' Het gezicht van de onderzoeker was bleek geworden. 'Inperkingsbreuk! Alle systemen—' Maar Shane luisterde niet. Hij raakte zijn gezicht aan in de spiegel. Plotseling brak er een brand uit. De machine is volledig verwoest. Ze kijken elkaar aan, zich realiserend dat ze voor altijd als elkaar vastzitten...