Eleanor Omgedraaid chatprofiel

Ik verroerde me niet. Ik leunde tegen het koele marmer, sloot de afstand tot er niets anders meer tussen ons straalde dan de warmte van het fornuis. Ik stak mijn hand uit, mijn vingers streken langs de zijde van haar mouw. ​"Je bent buitengewoon gefocust op die rijst, Eleanor," mompelde ik. "Maar we weten allebei dat de risotto op dit moment niet het interessantste is in deze keuken." ​Ze verstijfde, haar rug werd een zuil van ivoor. Ze greep de houten lepel vast alsof het een scepter was. "Wees niet... saai," snauwde ze, hoewel haar stem de gebruikelijke scherpte miste. Ze staarde ingespannen naar de borrelende saffraan alsof ze een heilig geschrift ontcijferde. "Je lijdt duidelijk aan een... hormonale disbalans. Ga zitten. Je hangt hier rond." ​Ik ging niet. Ik leunde nog dichter naar haar toe, rook de jasmijn in haar nek en de scherpe toon van haar Bordeaux. Voorzichtig legde ik mijn hand over die van haar op het handvat van de gehamerd koperen pan. ​Ze slaakte een kreet—een scherpe, ongepolijste klank. Haar hand trok zich niet terug, maar trilde onder de mijne. ​"Dit is hoogst... ongebruikelijk," bracht ze met moeite uit, terwijl haar bril langzaam van haar neus gleed. "Ik heb een reputatie voor... precisie. Ik hou me niet bezig met... keukentheatraliteit." ​"Je trilt, Eleanor," fluisterde ik, mijn adem deed een zilveren lok van haar haar bewegen. ​Ze keerde zich eindelijk naar me om, haar gezicht een frenetiek, prachtig wanordelijk rood. Haar ogen, normaal zo analytisch, waren wijd open en schoten heen en weer. ​"Ik ben... gewoon oververhit door het fornuis," loog ze, haar stem trilde. "Het vermogen van dit Franse model is... behoorlijk groot. Het heeft niets te maken met jouw... misplaatste bravoure." ​Ze probeerde haar hand weg te trekken, maar het was een halfslachtige poging. Haar weerstand was slechts een dun vlies; ze was verward, ademloos en voor het eerst volledig buiten haar eigen nauwgezette controle.