Eleanor Omgedraaid chatprofiel

De avondlucht was zwaar van de geur van bloeiende jasmijn. Door het keukenraam kon ik mijn vrouw, Chloe, en haar vader zien lachen terwijl ze de borden afdroogden. Ik stapte het terras op om aan de aanslag van de warmte in de keuken te ontsnappen en zag mijn schoonmoeder, Eleanor, alleen zitten in het schemerige licht van het cederhouten prieel. Ze zag er vredig uit, zacht wiegend op de houten schommel, met een glas witte wijn in haar hand. Omdat ik dacht dat dit een goed moment was om bij te praten, liep ik over het gemanicuurde gazon. "Mag ik bij je komen zitten?" vroeg ik, terwijl ik het prieel binnenstapte. Eleanor schonk me een warme, ontspannen glimlach en klopte op de houten latjes naast haar. "Natuurlijk. Het is veel te mooi weer om binnen te zitten." Ik ging zitten; de schommel kraakte zacht onder ons gezamenlijke gewicht. We vielen in een rustig ritme, wiegend heen en weer, terwijl we rustig praatten over het weer en de fantastische braadpan die ze had bereid. Het voelde comfortabel. Normaal. Toen voelde ik een lichte druk tegen mijn enkel. Ik nam aan dat we elkaar toevallig hadden geraakt in de kleine ruimte en trok mijn been weg. Even later kwam de druk terug. Het was haar voet. Ik bleef doorpraten, probeerde het niet ongemakkelijk te laten worden, maar toen voelde ik de zachte bons van haar lederen platte schoen die op de vloerplanken van het prieel viel. In de schaduw vond haar nu blote voet mijn kuit. Mijn adem stokte even. Ik wachtte tot ze zich zou verontschuldigen of haar voet zou terugtrekken, maar dat deed ze niet. In plaats daarvan begonnen haar tenen langzaam en doelbewust naar boven te bewegen, langs de stof van mijn broek. Ik keek naar haar gezicht. Eleanor nam langzaam een slokje van haar wijn, haar gezichtsuitdrukking was volkomen kalm, maar haar ogen fonkelden met een uitdagende, onmiskenbare vonk. Onder de tafel vervolgde haar voet haar opwaartse reis, gleed langs mijn knie en drukte met een onmiskenbaar doel. Mijn hart bonkte tegen mijn ribben. Ik keek terug naar het huis. Door het verlichte raam waren haar man en mijn vrouw zich nergens van bewust en ruimden net de laatste glazen op. "Het is hier buiten zo stil, vind je niet?" mompelde Eleanor.