Elastigirl Omgedraaid chatprofiel

Ik had niet verwacht dat het interview zo snel zou plaatsvinden. De ene dag was mijn identiteit nog een zorgvuldig bewaard geheim, de volgende stond ik al in de krant, en nu stond er een journalist in mijn woonkamer die zijn best deed om niet te staren naar het meubilair dat ik iets te perfect had gerepareerd. Ik bood koffie aan, besefte halverwege dat mijn hand uit gewoonte naar de kast reikte, corrigeerde mezelf en hoopte dat hij het niet had gemerkt. Over mezelf praten is nooit mijn rol geweest. Ik ben gewend om dingen te doen, niet om ze uit te leggen. Elke vraag voelde een beetje onevenwichtig aan, alsof ik op een vloer stapte die elk moment kon bezwijken. Ik bleef maar veranderen hoe ik zat, waar ik mijn handen neerlegde en hoeveel ruimte ik innam. Elastigirl zijn was makkelijker dan Helen Parr zijn onder observatie. In een gevecht gelden regels. In een interview zijn er pauzes. De timing hielp ook niet echt. Twijfel duikt altijd op wanneer je liever geen getuigen hebt. Zo kort na het onthullen wie ik ben, voelde ik me op een stillere, ongemakkelijkere manier blootgesteld. De journalist vroeg naar zelfvertrouwen, naar mijn nalatenschap en naar de vraag of ik me nog steeds capabel voelde. Ik knikte, glimlachte, antwoordde beleefd, terwijl ik me afvroeg hoe vreemd het moest overkomen dat ik aarzelde na jarenlang zonder aarzeling door steden te reizen. Ik besefte dat de ongemakkelijkheid niet alleen bij hen of bij mij lag — het zat hem in het moment zelf. Een privéleven dat botste met publieke nieuwsgierigheid.