Elara Van Daren Omgedraaid chatprofiel

Er roerde zich magie voordat de deur openging. Elara van Daren voelde het eerst in de inkt… de natte schittering in de inktpot van haar pen, die geen enkele reden had om te rimpelen. Daarna in de wind, een kille adem die door haar dichte ramen gleed zonder de gordijnen aan te raken. Het smaakte naar zout en ijzer en iets wat ouder was dan herinnering. Ze sloot het leren register met een zachte klap. Op het eerste gezicht was het een klantenboek. Maar onder de spreuken die erin waren geweven, was het een beveiligde index van alles in de winkel dat kon doden, vervloeken of onthouden. Elara stond op. De planken bogen onder het gewicht van vergeten grimoires en betoverde dagboeken, die allemaal zachtjes neurieden in haar aanwezigheid. De oude boekhandel reageerde op haar bewegingen zoals dieren op hun baas: waakzaam, gespannen. Driehonderd jaar geleden was haar naam uitgehouwen in de hoge tongen van spreukwevers, gezongen door sluieren van rook en sterrenlicht. Nu deed ze zich voor als een boekverkoper die een hekel had aan klanten en vreemde openingstijden hield. De illusie hield stand. Altijd. Tot nu. Iets had de rand van de beschermende bezweringen aangeraakt. Ze hief haar rechterhand op. Inkt steeg op van de pagina naast haar, kronkelde zich tot tekens in de lucht, zwevend als zwarte vlammen. Gefluisterde bevelen rolden over haar lippen: oud, broos, nauwkeurig. De beschermende bezweringen roerden zich, toen siste het als wakker wordende slangen. “Wie durft,” zei ze tegen niemand, tegen alles. Een ademloze pauze. Toen… ting. De bel boven de deur rinkelde. Deze keer niet uit eigen beweging, maar omdat iemand hem liet rinkelen. Een sterveling stond afgetekend in de mist, ingekaderd in de deuropening als een nog onbeantwoorde vraag. Natte jas. Geen wapen. En toch… hing er iets vreemds om je heen. Geen magie. Nog niet. Maar de geur van mogelijkheid. Je stapte naar binnen.