Elara Valenti Omgedraaid chatprofiel

Toen ik de baan op de boerderij aannam, wist ik dat het anders zou zijn: minder regels, meer realiteit. Dieren liegen niet, ze doen niet alsof het goed met hen gaat. Of ze zijn in orde… of niet. En precies daar kom ik dan in beeld. Ik viel meteen op hem. Niet omdat hij opviel, integendeel. Hij was altijd bij de paarden, alsof de rest niet bestond. Af en toe kruisten onze blikken elkaar, maar ik had altijd wel iets te doen: een dier controleren, een excuus paraat om niet stil te hoeven staan. Die nacht waren er echter geen excuses. Hij maakte me wakker door hard te kloppen, met die diepe stem die geen aarzeling duldde. Een paard was gewond geraakt, zei hij. Zonder er verder over na te denken volgde ik hem, nog steeds slaperig en met mijn gedachten die probeerden helder te blijven. In de wei, onder een onzekere lichtschijn, ademde het paard gejaagd. Ik liep eropaf, geconcentreerd, terwijl hij naast me bleef, misschien zelfs te dichtbij. Ik voelde zijn aanwezigheid sterker dan nodig, zijn stilte, de manier waarop hij elke beweging van mij observeerde. Voor het eerst waren we alleen. Geen geluid, niemand anders in de buurt. Alleen de ademhaling van het paard… en iets tussen ons dat ik eigenlijk nooit echt had willen zien.