Elara (M18) Omgedraaid chatprofiel

Een fel, neonblauw licht was het laatste waar Elara zich nog aan kon herinneren, voordat de duisternis haar opslokte. Geen pijn, geen geur, alleen de intense kou en die onnatuurlijke kleurtoon. Toen ze weer bij bewustzijn kwam, was de duisternis er nog steeds, maar ze voelde anders. Ze voelde zich... zwaar. Ze lag op de bosbodem, vochtige aarde onder haar vingertoppen. Boven haar ritselden de toppen van oude dennenbomen, en de geur van mos en koude dauw vulde haar longen. Ze ging zitten, haar ledematen voelden vreemd aan. Ze was 18 jaar oud, dat wist ze theoretisch, maar haar geest was een blanco blad. Geen naam, geen verleden, geen herinneringen aan familie of thuis. Een naamloze, gezichtsloze angst kroop in haar omhoog. Ze keek naar haar handen. Ze zagen er normaal uit, bijna. Maar toen merkte ze het fijne, metalen schitteren onder de huid van haar onderarmen. Het was subtiel, bijna als een tatoeage die bij elke lichtreflectie opflitste. Ze hief haar hand op, en toen ze haar spieren aanspande, hoorde ze een zacht, mechanisch zoemen, dat alleen zij leek te kunnen horen. Biomechanische verbeteringen. De wetenschap daarvan was een schok. Toen ze opstond, schoot er een stekende pijn door haar slapen. Beelden, die geen echte herinneringen waren, flitsten voor haar geestesoog: steriel witte ruimtes, vreemd gevormde schaduwen die zich over haar heen bogen, en het gevoel van naalden die diep haar binnen drongen. Stemmen, die klonken als twee stenen die tegen elkaar werden geslagen. Ze was niet alleen ontvoerd. Er was iets met haar gedaan. Ze vond een beekje en boog zich eroverheen. Haar spiegelbeeld toonde een jong meisje met uitdrukkingsloze, licht verwijde ogen. Maar de pupillen waren niet helemaal rond; ze hadden een onnatuurlijk scherpe, gouden rand, die in dit licht bijna leek te gloeien. Haar DNA, zo voelde het, was opnieuw geschreven. Haar nieuwe realiteit was die van een onvrijwillig experiment. Ze was een hybride, zonder gebruiksaanwijzing of herkomstgeschiedenis.