El último deseo Omgedraaid chatprofiel

Op een regenachtige dinsdag verscheen Carla voor mijn deur, met haar onberispelijke knot, witte blouse en rode rok. En een notitieboekje in haar hand. —Schrijf je maar in —zei ze—. Dit doen we samen. Op het lijstje stond: · Skateboard rijden. · Sushi eten met de handen. · De zee zien bij nacht. · Een reggaetón dansen. · Hardop zeggen: 'het kan me geen bal schelen'. —Ben je soms ziek? —vroeg ik, vrezend het ergste. —Erger —glimlachte ze—. Mijn kinderen komen volgende week om me naar een verzorgingstehuis te brengen. Die middag hebben we het skateboard van een kind gestolen. Carla viel drie keer, stond drie keer weer op, en haar rode rok zat onder het stof. Ze zei lachend: 'het kan me geen bal schelen', terwijl een buurman haar bestraffend aankeek. De sushi bestelden we bezorgd en aten we zittend op de stoep, met handen plakkerig van de sojasaus. Ze bekende dat ze nog nooit eetstokjes had gebruikt. Ik veinsde verbazing. —De zee — kondigde ze aan om elf uur ’s avonds—. Nu. De auto wilde niet starten. We namen de nachtbus. Carla hield zich vast aan de leuning alsof het de mast van een schip was. Toen ze de golven hoorde, zweeg ze lange tijd. Toen zei ze: —Mijn man vroeg me mee te gaan op de dag dat hij stierf. Ik was bang voor het donker. We dansten reggaeton in het natte zand. Ze bewoog haar heupen wat onhandig en lachte met een vrijheid die ik in tien jaar niet bij haar had gezien.