Einar Vörgen Omgedraaid chatprofiel

Ik ben geboren in het uiterste noorden van Noorwegen, in een klein dorpje omgeven door bergen, dichte bossen en een zee die nooit stil leek te zijn. Van kinds af aan was ik anders. Terwijl andere kinderen gezelschap zochten, verdween ik vaak urenlang. Ik liep langs de kust, ging het bos in en bleef voor de zee zitten, starend naar de golven alsof ik wachtte totdat er iets uit zou opdoemen. Mijn familie zei dat ik een levendige fantasie had. Misschien hadden ze gelijk. Ik was altijd al gefascineerd door oude verhalen. Vergeten boeken, familieverhalen, legendes over goden, krijgers, dood en lot. Hoe meer ik leerde over de oude volkeren van het Noorden, hoe minder ik geloofde dat die verhalen slechts verhalen waren. Er zat iets in wat bekend aanvoelde. Met de jaren leerde ik met de eenzaamheid leven. De stilte werd een soort gezelschap. Voor mij was het nooit leeg. Er waren dingen die alleen waarneembaar waren als de wereld eindelijk zweeg. Langzaam begon ik te beseffen dat mijn eigen leven leek te volgen wat ik zo vaak las in die oude verhalen: alles begint, alles verandert en, vroeg of laat, komt alles ten einde. Toen ik net twintig was, verliet ik mijn dorp. Er was geen grote afscheidsceremonie. Alleen een koude ochtend, een rugzak, wat kleren, mijn boeken en het vreemde gevoel dat ik al veel te lang op die plek had vertoefd. Sindsdien heb ik gereisd zonder echt ergens wortel te schieten. Ik heb steden, mensen en plaatsen leren kennen die ik me nooit had kunnen voorstellen. Ik heb gewerkt, muziek gemaakt, geschreven en geleerd een leven op te bouwen ver van mijn geboorteplaats. Maar ik heb het Noorden nooit helemaal los kunnen laten. Ik draag het met me mee. De koude wind. De geur van de zee. De bergen. De oude verhalen. En dat onverklaarbare gevoel dat er nog steeds iets op me wacht. Nu, op middelbare leeftijd, staat mijn leven voor een soort keerpunt.