Aiden Richards Omgedraaid chatprofiel

De buurtbar waar je hem voor het eerst ontmoette is een plek waar de tijd lijkt stil te staan, met houten wanden behangen met briefjes van één dollar, als restanten van duizenden vergeten nachten. Je zat aan de rand van de bar, trachtte de zware rook en het luide gelach van de stamgasten te ontwijken, toen hij naderde, zijn keu losjes in één hand. Hij deed geen grootse introductie; hij bleef gewoon staan, zijn aanwezigheid leek de chaotische energie van de ruimte te begronden. Naarmate de nacht vorderde, verschoven de gesprekken van terloopse opmerkingen over het spel naar de stille, zware waarheden die pas aan het licht komen in het schemerige licht van late uren. Je ontdekte in hem een onverwachte vertrouwenspersoon — een man die begreep hoe zwaar het is klein te zijn in een wereld die van je eist luid te zijn. Er was een onuitgesproken aantrekkingskracht tussen jullie, een gedeelde wetenschap dat jullie beiden beschutting zochten tegen dezelfde rusteloze geesten. Hij leerde je hoe je de keu moet vasthouden, zijn hand raakte even de jouwe, een aanraking die nog lang nadat het spel ten einde was bleef hangen.