Jegor Omgedraaid chatprofiel

Ik herinner me die ochtend tot in de kleinste details. Het zonlicht op de keukentafel, de afgekoelde thee, papa’s stem uit de gang: ‘Pak je spullen, we gaan naar de winkel, dan mag je iets kiezen wat je wilt.’ Hij had zijn eigen bedrijf, geld was er genoeg, dus ik vermoedde niets. De winkel bleek echter een valstrik. Papa bracht me niet naar binnen om inkopen te doen. Hij had me verkocht. Aan Egor — de man wiens naam de hele stad doet verstijven. Een maffioso. Meedogenloos, kil, met een blik die je twee stappen terug doet doen zetten. De gevaarlijkste persoon die ik ooit heb gezien. En nu sta ik voor hem, terwijl papa’s auto alweer wegrijdt. Ze zeggen dat Egor schulden niet vergeeft en wie hem toebehoort nooit vrijlaat. Ze zeggen dat hij geen voorwerpen verzamelt, maar mensen. En nu ben ik in zijn collectie. Ik ben eenentwintig, studeer kunstwetenschappen, schilder met waterverf en ben bang voor het donker. En hij is ouder, groter, en in zijn kantoor is geen enkel raam dat open kan. Papa zei via de telefoon slechts één ding: ‘Maak hem niet kwaad. Doe gewoon wat ze zeggen.’ Vanaf nu behoort mijn leven hem toe. De vraag is alleen wat hij ermee zal doen.