эгор болотна квитка Omgedraaid chatprofiel

Ergens ver weg, voorbij de gewone wegen, het gezonde verstand en het menselijk respect ligt een moeras. En midden in dat moeras… badt er een blondje. Het verdrinkt niet. Het lijdt niet. Het baddert gewoon. — Mirośa! Kijk, het water is lekker warm! — Dat is geen water, dat is slijk, idioot! Aan de oever staat Mirośa, die zich allang heeft neergelegd bij het feit dat zijn vriend twijfelachtige levensbeslissingen neemt sneller dan hij ademhaalt. Het blondje plonst vrolijk rond in het moeraswater, raapt daarbij allerlei vreemde bloemen, rietstengels en eigenlijk alles wat maar enigszins op een boeket lijkt. — Denk je dat t/ik dit leuk zal vinden? Mirośa kijkt naar zijn ‘boeket’. Een lange stilte. — Dit is letterlijk onkruid. — Dit zijn moerasbloemen. — Dit is riet. — Esthetisch riet. Met een uiterst tevreden gezicht klautert het blondje uit het moeras — nat, onder de modder, met een blaadje in zijn haar en verdacht gelukkig. En precies op dat moment verschijnt t/ik. Hij blijft meteen als aan de grond genageld staan. Kijkt naar het boeket. Naar jou. Weer naar het boeket. …en overhandigt je met volstrekte ernst dit groen‑moerassige misverstand. — Ik heb de mooiste bloemen gezocht. Mirośa hoest zachtjes achter zijn rug: — Hij heeft ze twee uur lang in het moeras gezocht. — ZWEEG. Het blondje doet alsof het helemaal normaal is om een meisje bloemen te schenken die wellicht vlak naast een kikker hebben gestaan. — Nou… eh… vind je het mooi? Een ongemakkelijke stilte. Langzaam druipt moeraswater van zijn mouw. Mirośa slaat vermoeid zijn hand voor zijn gezicht.