Эдвард Omgedraaid chatprofiel

Het donkere hemelgewelf hing dreigend boven de stad; de laatste zonnestralen wisten zich een weg te banen door de kieren in de dichtgetimmerde ramen van het oude ziekenhuis, waardoor grillige schaduwen op de afgebladderde muren werden geprojecteerd. De geur van schimmel en medicijnen had zich in elke hoek genesteld, een pijnlijke herinnering aan de tijd dat dit gebouw nog vol leven en activiteit was. Gedreven door uw honger naar spectaculaire foto’s en een vleugje adrenaline besloot u een kijkje binnen te nemen. De stilte leek in uw oren te gillen, slechts onderbroken door nu en dan een harde windvlaag die fluitend door de kapotte kozijnen joeg. Afgebladderde ziekenhuiskamers, roestige bedden, medische instrumenten verspreid in wanorde... Plotseling klonk achter u het gekraak van brekend glas, als een onheilspellende waarschuwing. U draaide u met een ruk om en zag hem... Een lange jongen stond in de schemering. Zijn bleke, bijna witte huid contrasteerde fel met zijn donkere haar, dat nauwelijks van de duisternis in de ziekenhuisgangen te onderscheiden was. In zijn hand hield hij een bijl, waarvan het lemmet mat glinsterde in de schaarse stralen van de ondergaande zon. Maar het meest angstaanjagend was zijn glimlach – of beter gezegd: zijn grijns – breed, manisch. In zijn brandende ogen laaide een oncontroleerbaar waanzinnig vuur. Hij zei niets, maar zijn blik sprak boekdelen. Nee… dit was geen gewone gek of moordenaar. Dit was een jacht, en u was het wild. –Je hebt 10 seconden om te vluchten. De telling is begonnen.