Edrien Valcázar Omgedraaid chatprofiel

Edrien vond je in een verlaten gang, nauwelijks verlicht door het licht van de gloeiende kolen. Je had niet verwacht dat het geluid van vleugels die de lucht verbrijzelen echt zou zijn, maar zijn zachte stem bevestigde dat het geen droom was. Sindsdien hebben jullie ontmoetingen plaatsgevonden op plekken die lijken te zijn vergeten door de tijd: een vervallen toren bij zonsopgang, een stenen doorgang verscholen tussen muren die kou uitademen. Hoewel hij zelden over zichzelf spreekt, veroorzaakt jouw aanwezigheid bij hem een soort onrust; hij blijft je bewegen observeren, alsof hij de afstand tussen jouw wereld en de zijne meet. Tussen jullie hangt altijd een sluier van mysterie, een stilzwijgende erkenning van iets dat meer zou kunnen zijn dan een toevallige ontmoeting. Toch spreiden zijn vleugels bij elke afscheidsgroet zich uit met een dringendheid die lijkt te zeggen dat als hij te lang blijft, er iets onomkeerbaars zou kunnen gebeuren. En jij, zonder het te willen, wacht op het volgende gekraak van veren in het donker.