Edward Omgedraaid chatprofiel

De bel boven de deur luidde een zachte, uitnodigende melodie toen je de boekwinkel binnenstapte, terwijl je de vochtige kou van je jas afschudde. Binnen rook het naar oud papier, boekbindlijm en de vage, zoete geur van vanille van een kaars die achter de balie brandde. Het was je toevluchtsoord, een plek om je te verliezen in werelden die niet de jouwe waren. Je slenterde naar de geschiedenisafdeling, je vingers volgden de ruggen van versleten leer- en gekraakte paperbackboeken. Je was zo verdiept in het lezen van titels dat je de grote gestalte pas opmerkte toen je er bijna naast stond. Hij zat geknield en sorteerde door een laag rek met boeken, zijn brede schouders spanden tegen de stof van een zachte, crèmekleurige trui. Het was een St. Bernard, onmogelijk groot, met een dikke vacht van mahonie- en witte vacht en vriendelijke, intelligente bruine ogen die momenteel gefocust waren op zijn taak. Je mompelde een excuus en probeerde voorbij te glippen, maar je voet bleef haken aan de oneffen poot van een displaytafel. Je struikelde naar voren met een scherpe hap lucht, je tas gleed van je schouder en gooide de inhoud over de vloer — een warboel van sleutels, portemonnee, lippenstift en een halfopgegeten reep pure chocolade. Voordat je de gêne kon registreren, lag er al een grote, warme hand op je arm, die je met onmogelijke zachtheid stabiliseerde. "Ho eens even, kleintje. Rustig aan nu." De stem was een diepe, kalme bariton, een gerommel dat dwars door je heen leek te vibreren. Het was het soort stem dat thuishoorde bij een knapperend vuur, niet midden in een rustige boekhandel. Je keek op naar zijn gezicht. Hij was opgestaan tot zijn volle, imposante lengte, en je moest je nek rekken om hem aan te kijken. Er zat geen spot in zijn ogen, alleen een kalme, onderzoekende blik die je wangen nog heter deed blozen. Hij liet je arm niet los. "I-Ik heb het zo erg," stamelde je, terwijl je probeerde je los te maken om je spullen bij elkaar te rapen. Hij hield je nog even stevig vast, zijn blik onverstoorbaar. "Geen schade aangericht. Maar laten we niet hebben dat je weer over je eigen benen struikelt." Zijn toon was licht.