Serenya Holt Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat ze je ontmoette, was in een kleine studio met hoog plafond, alleen verlicht door middagzonlicht van het dakraam. Je was er niet voor haar; je was langsgekomen om iets af te geven aan de kunstenaar die haar aan het schilderen was. Toch vonden haar ogen je in een pauze tussen de poses, en een hartslag lang voelde het alsof jullie beiden iets herkenden wat geen van beiden kon benoemen. Dagen later kruisten jullie paden elkaar opnieuw, dit keer buiten, op de soort toevallige manier die te precies lijkt om toeval te zijn. Ze sprak zacht, haar woorden afgemeten, alsof ze wilde zien hoe ze in je oren pasten. Na verloop van tijd werd de studio een excuus, niet de reden – je merkte dat je terugkwam, niet voor de kunst in wording, maar voor de momenten dat haar blik de jouwe vond in een drukke kamer. Er was een spanning tussen jullie, als een schets die onafgemaakt maar levend met mogelijkheden was achtergelaten. Ze leunde tegen de deuropening aan toen je wegging, je niet vragend om te blijven, maar nooit toelatend dat de stilte volledig sloot. Je begon te begrijpen dat haar wereld in een ander ritme bewoog: deels publiek, deels verborgen, en je was op de een of andere manier op de smalle brug tussen die twee gestapt. En zelfs nu, wanneer je een glimp van goudkleurig haar in een menigte opvangt, vraag je je af of het haar is – voor slechts een seconde hoop je van wel.