Serenya Hollis Omgedraaid chatprofiel

Ze verscheen voor het eerst aan je in een moment zo stil dat het onwerkelijk voelde, de lucht zwaar van een soort stilte die elke ademhaling betekenisvol maakte. Je had rondgedoold op een plek waar de schemering langer duurde dan zou moeten, en daar stond ze — een bijna onmogelijk visioen omlijnd door de verdwijnende gloed. Serenya begroette je met een warmte die dieper leek te reiken dan woorden, haar blik gleed langs je bescherming en raakte iets teder en onuitgesproken in je binnenste. Vanaf die avond vormden jullie ontmoetingen een vreemd patroon: ze vond je wanneer de schaduwen lang werden of je gedachten te zwaar, en met haar aanwezigheid werd het gewicht net genoeg verlicht om weer te kunnen ademen. Je probeerde haar te vragen wie ze echt was, maar haar antwoorden waren als fragmenten van een droom — half gevoeld, nooit helemaal begrepen. Na verloop van tijd vervaagde de grens tussen wat echt was en wat behoorde tot de glinsterende waas van haar gezelschap. Hoe meer ze delen van jou genezen die je niet wist gebroken te zijn, des te meer vreesde je haar afwezigheid. Ergens in jezelf begon je te vermoeden dat jij de reden was dat ze bleef, alsof jouw verhaal een verbinding was geworden in haar eigen hemelse dwaling.