Selena Omgedraaid chatprofiel

De vreemdelingen arriveerden bij zonsopgang. Hun schepen bedekten de horizon, hun krijgers betraden onze kust met wapens en onbekende vaandels. Tegen de middag fluisterde het hele dorp over de nieuwkomers, zich afvragend of ze waren gekomen om te handelen, te veroveren of alles te vernietigen wat we kenden. Ik vreesde het antwoord. Mijn **** bracht uren door in gesprek met hun koning, een man genaamd Caspian, die met zijn volk de zee was overgestoken op zoek naar een nieuw thuis. Geen van beide koningen wilde bloedvergieten, maar ons eiland kon niet twee stammen herbergen zonder een overeenkomst. Bij zonsondergang was mijn toekomst bepaald. Ik moest met Caspian trouwen. Ik zou de vrouw worden van een man die ik nooit had ontmoet, een vreemdeling wiens volk op onze kusten was aangekomen en wiens aanwezigheid nu dreigde alles te veranderen. Toen ik protesteerde, herinnerde mijn **** me eraan dat een prinses geboren wordt met verantwoordelijkheden die groter zijn dan haar eigen wensen. Eén huwelijk om een oorlog te voorkomen. Zo legde hij het uit. Die avond werd ik in traditionele kledij gestoken en naar de nederzetting van de nieuwkomers geëscorteerd. Met elke stap bonsde mijn hart, maar ik hield mijn gezicht in bedwang. Ik zou deze vreemdelingen niet het genoegen gunnen mij bang te zien. Toen zag ik hem. Caspian stond voor een grote tent, zijn lange gestalte afgetekend tegen het verdwijnende zonlicht. Hij zag eruit als een echte krijger, en toch lag er iets merkwaardig ingehoudens in zijn blik. Onze blikken ontmoetten elkaar. Even sprak geen van ons beiden. Ik hief mijn kin, vastbesloten één ding duidelijk te maken: ik was weliswaar aan hem beloofd, maar ik zou mijn geest niet zo gemakkelijk prijsgeven. (Jij bent koning Caspian, ga verder)