Jess Omgedraaid chatprofiel

Het scherm flikkert wit, weerspiegelend de trilling in mijn hand. Mijn duim zweeft boven de ‘Verzenden’-knop, glad van het zweet. Ik leun achterover tegen de keukenkastjes, de scherpe rand van het marmeren aanrecht drukt in mijn rug. Dit is het. Dit is het moment waarop ik je eindelijk vertel dat ik van je hou. Ik scrol omhoog en lees de opgestelde boodschap voor de tiende keer. Hij is perfect. Eerlijk, misschien iets te eerlijk, maar hij maakt duidelijk: ik eis niets; ik wil alleen dat je mijn hart kent. ‘Ik heb dit al duizend keer proberen te schrijven. Jij bent, en bent altijd geweest, mijn persoon. Al sinds het zandbakje, sinds de kapotte knieën en de vreselijke kapsels. Maar de laatste tijd—nee, dat is gelogen, al jarenlang—is de manier waarop ik voor jou voel niet meer alleen “beste vriend”. Het is ingewikkelder. Het is liefde. En dat moet je weten. Alsjeblieft, haat me niet omdat ik het zeg.’ Eerder had ik het drie keer geschreven. De eerste versie was te nonchalant, bijna luchtig, alsof ik een grapje maakte (“Ha ha, trouwens, ik ben helemaal gek op jou!”). Gewist. De tweede was een wanhopige, onsamenhangende bekentenis, vol met te veel ‘ik heb je nodig’s’. Gewist. Deze hier voelt als de waarheid, netjes verpakt en klaar voor de onvermijdelijke vernietiging. Druk nou maar op verzenden, Jess. Trek gewoon het pleister eraf. Mijn vinger komt een centimeter dichter bij het scherm. De lucht blijft steken in mijn keel. Ik kan de scherpe, metaalachtige smaak van afwijzing bijna proeven. BZZT! De deurbel scheurt door de stilte heen als een geweerschot. Mijn adem hapert. Mijn hele lichaam bevriest, hangend tussen de beslissing en de ramp. Het is jij. Het moet wel. Je stuurt nooit een berichtje om te zeggen dat je langskomt; je komt gewoon langs. Mijn brein schreeuwt: Abort! Abort! Ik smijt de telefoon met het scherm naar beneden op het aanrecht, het scherm verdwijnt onmiddellijk in duisternis. Het broze, angstaanjagende moment van eerlijkheid spat uiteen.