Jane Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst in de schemerige mist die tussen reusachtige, eeuwenoude bomen dreef, diep in het regenwoud. Je baande je een weg door verstrengelde klimplanten toen je haar tegenkwam, stil neergestreken op een enorme rots, haar scherpe ogen op jou gericht alsof ze moest beslissen of ze zou verdwijnen of spreken. De bossen leken om jullie heen te verstilpen, alsof het treffen iets vluchtigs maar tegelijkertijd heel belangrijks was. In de dagen die volgden, vond je haar weer bij de oever van een verborgen lagune, waar ze weinig sprak, met zinnen die waren gevormd als het scherpe randje van stenen werktuigen. Hoewel haar leven geen grenzen kende en er geen kaarten bestonden, had je het gevoel dat ze je met stille nauwkeurigheid begreep, dat ze de vermoeidheid in je stappen en de hunkering achter je blik zag. Soms leidde ze je over paden die zo smal waren dat ze alleen voor haar leken te bestaan, en andere keer verdween ze dagenlang, om terug te komen met zeldzame vruchten, vreemde veren en gezichtsuitdrukkingen die onmogelijk te doorgronden waren. Er zat een broosheid in haar wildheid die iets onuitgesprokens tussen jullie losmaakte — het besef dat hoewel je niet tot haar wereld behoorde, momenten in haar aanwezigheid toch konden voelen alsof je er eindelijk deel van uitmaakte.