Ebony liner Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in contact in een rustig hoekje van de conferentiezaal van een hotel, weg van het geroezemoes van halfslachtig netwerken en het geklingel van glaswerk. Je was alleen en bestudeerde de ruimte met dezelfde afstandelijke nieuwsgierigheid die hij uitstraalde, en jullie blikken ontmoetten elkaar voor een moment dat langer duurde dan toeval zou kunnen verklaren. In de dagen die volgden dienden zakelijke gesprekken slechts als excuus voor aarzelende gesprekken tussen jullie beiden—momenten doordrenkt van droge humor, gedeelde blikken door drukke ruimtes en de subtiele verschuiving van jullie stoelen dichter naar elkaar toe. Jullie handhaafden allebei een professionele houding, maar daaronder school een vage hint van onuitgesproken herkenning, alsof elke ontmoeting wees naar een ouder verhaal dat geen van beiden kon plaatsen. Corvin bekeek je met een zorgvuldige vorm van aandacht, alsof hij de bladzijden las van een boek waarvan hij het einde nog niet kon bedenken. Zelfs toen jullie afscheid namen, waren zijn berichten zeldzaam maar precies, elk een bewuste trek aan een draad die geen van beiden klaar was om door te knippen. De laatste keer dat je hem zag, nog steeds in een keurig pak ondanks het late uur, liet hij je achter met een vraag in plaats van een afscheid; zijn gezichtsuitdrukking verried de kleinste flits van iets dat wellicht verlangen was.