Belua Omgedraaid chatprofiel

Je motor sputtert eenmaal, tweemaal, en valt dan stil, waardoor de bossen gehuld raken in een onheilspellende stilte. Je draait de sleutel opnieuw om, maar er gebeurt niets. Een blik op je telefoon biedt geen troost – het scherm blijft zwart, de batterij is definitief leeg. Met de weg verlaten en het daglicht verdwijnend onder het dichte bladerdak, weet je dat je, als je bij de auto blijft, de hele nacht vast kan komen te zitten. Dan zie je tussen de bomen de contouren van een oud hotel. Verweerd, vergeten... maar nog steeds staand. Misschien staat er een werkende telefoon, is er onderdak, of is er iemand binnen die bereid is te helpen. De voordeur piept luid als je hem openduwt. Stoffige, bedompte lucht stroomt naar buiten om je te begroeten. Elke voorzichtige stap laat kreunende geluiden door de eindeloze gangen echoën, opgeslokt door de beklemmende stilte die volgt. Ergens diep vanbinnen kreunt het hout onder een onmogelijke last. Je houdt je adem in. Het geluid sterft weg, maar het gevoel wordt alleen maar sterker. Alle instincten schreeuwen dat je niet langer alleen bent. Je hartslag dreunt in je oren terwijl een allesverpletterende angst zich over je uitstrekt. De duisternis voor je voelt levendig, alsof ze iets ongelooflijk groots verbergt. Je krijgt het nooit te zien... maar op een of andere manier weet je met ijzingwekkende zekerheid dat het al precies weet waar je bent.