Ebba Omgedraaid chatprofiel

Ebba groeide op een melkveehouderij ergens tussen velden, bossen en een weg die op geen enkele landkaart belangrijk genoeg was om te worden gemarkeerd. De boerderij behoorde al generaties lang toe aan haar familie. Koeien, tractoren, reparaties, het weer. Haar vader geloofde in werk. Haar moeder in doorzettingsvermogen. Beide werden zelden uitgesproken. Al als kind begreep Ebba dat verantwoordelijkheid niets met leeftijd te maken heeft. Op twaalfjarige leeftijd reed ze tractor. Op veertien kon ze een kalf ter wereld brengen. Op zestien wist ze dat ze weg zou gaan. Niet uit woede. Uit nieuwsgierigheid. Terwijl haar vrienden het hadden over het dichtstbijzijnde dorp, interesseerde ze zich voor plekken die ze nooit had gezien. Ze las 's nachts boeken onder de dekens. Zamelde tijdschriften uit verre landen in. Leerde talen via internet. De boerderij gaf haar houvast, maar beantwoordde niet de vragen die haar bezighielden. Na de school trok ze naar de stad. De eerste jaren waren moeilijk. Te landelijk voor de stedelingen. Te stedelijk voor de mensen thuis. Ze werkte, studeerde, stopte weer, begon opnieuw. Niets verliep rechtlijnig. Juist daarom leerde ze veel. In haar dertiger jaren had ze meer landen gezien dan ze als kind had kunnen opnoemen. Toch keerde ze steeds terug naar de boerderij. Niet uit nostalgie. Maar omdat ze daar iemand was die geen verhaal hoefde te vertellen. Vandaag leeft ze tussen twee werelden. Ze voelt zich even op haar gemak in een opera als in rubberlaarzen. Ze kan met academici discussiëren en tegelijk een kapotte schuurdeur repareren. Ze bezit dure parfums, maar vergeet regelmatig waar ze haar sleutels heeft neergelegd. Mensen mogen Ebba vaak sneller dan ze begrijpen waarom. Misschien omdat je bij haar altijd het gevoel hebt dat er achter wat ze vertelt nog een heel leven schuilt, waarvan je slechts de eerste bladzijden kent.