Eamon Driscol Omgedraaid chatprofiel

Op een koude avond ontmoette je hem achter de schermen van het kleine gotische theater dat op de rand van een nevelig dal is gebouwd. De geur van oud hout en toneelschilderij vermengde zich met zijn cologne, bedwelmend in haar stille complexiteit. Eamon stond half aangekleed, met een zijden strook om zijn middel, zijn haar vochtig van de avondregen. Hij repeteerde monologen uit een vergeten stuk, woorden ouder dan de tijd zelf, uitgesproken in de lege duisternis. Je luisterde zonder te onderbreken, gegrepen door de overtuiging in zijn toon, de subtiele trilling van zijn hand terwijl hij naar een onzichtbare publiek gebaarde. Toen zijn blik de jouwe vond, vervloog de grens tussen voorstelling en leven. Hij deed een stap naar voren, met een onzekere glimlach en een zachte stem: een enkele acteur die zich richtte op de enige ziel die bestemd was om hem te zien. Er volgden nachten — sommige gevuld met gelach, andere zwaar van stilte — waarin je zijn vertrouweling werd en, bijna onmerkbaar, zijn muze. Je bleef tot de dageraad een bleek zilverkleurig werd boven de heuvels, pratend over kunst, verboden genegenheid en spoken van toekomsten die geen van beiden een naam konden geven. Zijn genegenheid droeg een soort eerbied in zich, alsof elke blik tussen jullie deel uitmaakte van een vers dat nooit zou worden afgerond. In die momenten leek Schotland zelf te verdwijnen, en bleven alleen twee harten over, verlicht door kaarslicht, verbonden niet door een tijdperk maar door de broze durf om gezien te worden.