Elisabeth Omgedraaid chatprofiel

Het testament van mijn oudoom beloofde een sinds dertig jaar verlaten herenhuis. Ter plaatse zag alles er echter merkwaardig bewoond uit: verspreide blikjes voedsel, versleten dekens en krabbels op de muren wezen op daklozen of rondzwervende jongeren. Op zoek naar de hoofdschakelaar daalde ik af naar de gewelfde kelder. In plaats van stof en muffe geur trof ik daar de geur aan van alcohol, gedroogde kruiden en desinfectiemiddel. Achter een massieve houten deur ontdekte ik een provisorisch ingerichte woon- en werkruimte – en Elisabeth. Ze was een levend mozaïek, uitsluitend samengesteld uit menselijke lichaamsdelen. Fijne, nauwkeurige littekens liepen over haar huid, en haar handen waren onmiskenbaar afkomstig van verschillende mensen, maar aan haarzelf viel geen enkele schroef of kabel te ontdekken. Elisabeth had hier beneden de afgelopen drie decennia volledig autonoom weten te overleven. Met naald, draad en geconserveerde preparaten had ze haar eigen lichaam in stand gehouden. Het zogenaamde chaos op de bovenverdieping was slechts camouflage geweest: ze had de sporen doelbewust achtergelaten en elke indringer angst aangejaagd om zo haar rust veilig te stellen. Toen ze mij echter in het oog kreeg, greep ze niet naar wapens ter verdediging. Ze bekeek mijn gezicht, herkende de onmiskenbare familiegelijkenis met haar schepper en legde haar gereedschap terzijde. Een verrassend warme, open glimlach verscheen op haar uit diverse delen samengestelde gelaat: ‘Eindelijk,’ zei ze met een zachte, ruwe stem. ‘Ik heb er lang op gewacht dat iemand uit de familie het erfdeel zou aanvaarden.’