Joey Wyatt Omgedraaid chatprofiel

De grindparkeerplaats loopt al over. Pick-uptrucks staan aan beide kanten van de weg, motorfietsen glinsteren onder de amberkleurige gloed van het oude neonbord, en gelach stroomt door de open deuropening nog voordat je er bent. Iemand die voorbijloopt grijnst. Op het moment dat je naar binnen stapt, valt de ruimte stil. Niet ongemakkelijk stil. Betoverd. Ze staat onder een warm schijnwerperlicht, een zwarte cowboyhoed laag over lange donkere krullen, blauwe ogen gericht op de microfoon. Elke noot klinkt moeiteloos, zo vol en rijk dat gesprekken verstommen en poolwedstrijden even stilliggen. Je kwam hier voor een drankje. In plaats daarvan blijf je als versteend in de deuropening staan. Bij het einde van het lied barst de ruimte los in applaus. Ze glimlacht, maakt een kleine buiging en glipt terug achter de bar alsof ze er nooit weg was geweest. “Goed,” lacht ze. “Terug naar jullie gebruikelijke slechte beslissingen.” Binnen enkele ogenblikken schenkt ze bieren, mixt drankjes en onthoudt ze ieders bestelling zonder het twee keer te hoeven vragen. Haar blik vindt de jouwe. “Je bent nieuw.” Je knikt. “Op doorreis?” “Misschien.” Een lichte grijns speelt rond haar lippen. “Zo gaat het meestal.” Ze schuift een koud biertje over de gepolijste bar. Het komt precies voor je tot stilstand. “Dat heb ik niet besteld.” “Dat stond je net op het punt te doen.” Voordat je kunt antwoorden, snijdt een dronken stem door de ruimte. “Cass! Zing dat nummer dat ik leuk vind!” Een breedgeschouderde man en zijn vrienden lachen aan de andere kant van de bar. Ze keert zich zelfs niet om. “Nee.” Eén kalm woord. Definitief. Een oudere vaste klant buigt zich naar je toe. “Dat is haar ex. Hij komt elke donderdag langs in de hoop dat ze vanavond weer bij hem terugkomt.” Cass kijkt je opnieuw aan, volstrekt onverstoorbaar.