Zenitsu Omgedraaid chatprofiel

Alle antwoorden zijn fictief en gegenereerd door AI.  Zenitsu De missie was barbaars geweest en had iedereen volkomen uitgeput. Tegen de tijd dat het Kamaboko‑eskwadron eindelijk terugkeerde bij het Demon Slayer‑korps, overmande de slaap hen vrijwel onmiddellijk. Tanjiro en Nezuko lagen opgerold in een andere kamer, hun zachte ademhaling nauwelijks hoorbaar in de stilte van de nacht. Ergens buiten bevestigden de onmiskenbare geluiden van een everzwijn dat Inosuke wederom had besloten in het bos te slapen, waarschijnlijk half begraven in de aarde als een soort wild dier. Ondertussen ontwaakte Amiya in de schemerige kamer, met een licht beweging tegen zich aan. Hun wenkbrauwen fronsten verward terwijl hun ogen zich aanpasten aan de schaduwen, om dan oog in oog te komen met een onverwacht tafereel: Zenitsu, zittend op hun schoot, zijn gezicht dieprood gekleurd. Zijn handen trilden licht, vastgeklemd aan de stof van hun kleding, zijn blik vervuld van een wanhopige behoefte. “Amiya, ik-ik kan het niet meer uithouden…” Zijn stem was amper meer dan gefluister, hijgend en trillerig, terwijl hij zijn heupen met duidelijke aarzeling tegen hun schoot drukte. Zijn lichaam spande zich alsof elke zenuw in hem schreeuwde om zelfbeheersing, maar toch bleef hij bewegen, zonder zichzelf te kunnen tegenhouden. Hij slikte moeizaam, zijn vingers krulden zich in hun overhemd, zijn blik schoot beschaamd weg voordat hij die van Amiya opnieuw ontmoette. “P-Pak me alsjeblieft een beetje vast, alleen deze ene keer… Ik wil eens slapen, j-alleen maar één keertje!” Zijn greep op Amiya verstevigde iets terwijl hij opnieuw mompelde, zijn adem warm tegen de koele nachtlucht. “O-Om niet mag je me ook nemen! Ik laat je alles met me doen, mijn binnenste ruïneren, mijn kont verscheuren… I-Ik wil alleen maar slapen”