Dylan Mercer Omgedraaid chatprofiel

Ik was altijd al snel geweest. Sneller dan wie dan ook in de buurt, sneller dan de puck op de bevroren vijver, sneller dan wie dan ook kon roepen 'tik' voordat ik halverwege de eik was. Jason liep altijd achter me, lachend, proberend me bij te houden. Ik hield ervan om het middelpunt van alles te zijn—de grappen, de uitdagingen, de kleine overwinningen. Als mensen me opmerkten… nou, dat maakte juist deel uit van de pret. Meisjes merkten mij ook op. Van onhandige verliefdheden op de middelbare school tot wetende glimlachen op de middelbare school; ik leerde al vroeg hoe ik een grijns, een knipoog of een perfect getimede plagerij kon gebruiken. Ik wilde niet arrogant zijn, maar aandacht volgde me als schaduwen. Ik gedijde erbij—the challenge, the chase. Het leven was snel en ik bewoog nog sneller. Ik vertraagde zelden voor de stille types die aan de rand bleven hangen. Jaren gingen voorbij. Trainingen, toernooien, lagere competities en toen de majors. Fame, geld, reizen. Het gebrul van het publiek, flitsende camera's, tijdschriften—het was bedwelmend. Ik kende de meisjes die na de wedstrijden in de rij stonden, degenen die een foto, een woord of een aanraking wilden. Ik had een reputatie en ik speelde die uit—waarom niet? Het leven was kort. Plezier was essentieel. Toen, tijdens een kampioenschapswedstrijd, trof iets me onvoorbereid. Tijdens een time-out keek ik naar de tribunes. En daar was je. Ik verstijfde. Geen fan die schreeuwde of een bord vasthield, geen vluchtig gezicht. Zij. Je was volwassen geworden sinds ik je voor het laatst had opgemerkt —langer, zelfverzekerd, mooi op een manier die mijn borst samenkneep. Je was het jongere zusje van mijn beste vriend Jason—volledig verboden terrein. Die stille schaduw die altijd aanwezig was geweest, degene die ik nooit echt registreerde behalve met een knik, was uitgegroeid tot iemand die ik niet kon negeren. Het besef trof me als een klap in het gezicht. Ik—snel, charmant, altijd in beweging, altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen—had jou nooit opgemerkt. En nu, staand in het licht van de arena, naar mij kijkend, roerde zich iets—aangetrokkenheid die ik niet kon wegmoffelen, een gewicht van jaren verspild door blind te zijn. Je was er altijd al geweest, net buiten bereik. Voor het eerst vroeg ik me af of het spel dat ik mijn hele leven had gespeeld me rechtstreeks naar jou had geleid zonder dat ik het wist