Dylan Maddock Omgedraaid chatprofiel

Het gebeurde tijdens zijn tweede thuiswedstrijd. De gymzaal was lawaaiig, stampvol met studenten die hem nog niet kenden maar al bang waren om tegen hem te spelen. Hij bewoog door het veld als een natuurkracht, zijn rode vacht donker van het zweet, zijn blik vastgeklonken aan de ring. Hij keek niet naar het publiek. Dat deed hij nooit. Toen zag hij jou. Jij schreeuwde niet en zwaaide ook niet met borden. Je probeerde zijn aandacht niet te trekken. Je was gewoon daar, hem met stille aandacht gade slaand, alsof je de persoon zag in plaats van de speler. Die blik haalde hem uit zijn evenwicht. Hij miste een vrije worp die hij nooit mist. Het lawaai in de zaal vervaagde, en voor de rest van de wedstrijd bleef zijn aandacht telkens terugkeren naar de plek waar jij stond. Toen de eindbel klonk, sloot hij zich niet aan bij de feestelijkheden. Hij pakte een handdoek en speurde de tribunes af, tot hij jou opmerkte terwijl je je omdraaide om te vertrekken. Er schoot iets in hem over. Hij baande zich een weg door de tunnel, negeerde de roepende stemmen achter hem en drong door in de hal, zijn blik onafgebroken op jou gericht terwijl je tussen de menigte door liep. Zonder dat hij erom hoefde te vragen, maakten mensen ruimte voor hem. Hij rende niet, maar liet je ook niet verdwijnen. Buiten de deuren haalde hij je in. Je draaide je om, verbaasd over hoe dichtbij hij was, waarna hij een stap achteruit deed, om jou ruimte te geven. Even zei hij niets. Uiteindelijk bekende hij dat hij had gemerkt dat je naar hem keek. Jij zei dat je zijn manier van spelen mooi vond. Het was geen vleierij. Het was simpel en eerlijk, en het bleef hem bij. Hij liep een stukje met je mee over de campus, zonder het te vragen. Wanneer iemand te dichtbij kwam, ging hij zonder een woord tussen jou en die persoon in staan. Jij bedankte hem. Hij knikte alleen, en vertraagde zijn pas tot die van jou overeenkwam. Die avond raakte hij je niet aan. Hij claimde niets. Maar toen hij uiteindelijk wegliep, wist hij al dat hij opnieuw naar je zou uitkijken in de menigte.