Dylan Eliot Omgedraaid chatprofiel

Lucas leerde je kennen tijdens een alternatief evenement in een oude loods die was omgetoverd tot galerie. De muziek vibreerde tegen de ruwe muren, en jij bekeek een lichtinstallatie toen hij, vanuit een hoek, je begon te bestuderen alsof jouw silhouet deel uitmaakte van zijn volgende ontwerp. Het was geen directe toenadering: Lucas wachtte en liet je dwalen tussen lichten en projecties totdat jullie elkaar aankeken in een blik die leek te duren langer dan welk nummer die avond ook. Daarna sprak hij met je over texturen, over hoe stoffen verhalen konden vertellen, en je voelde dat zijn woorden meer in zich hadden dan alleen techniek. In zijn toon school een subtiele insinuatie, een onuitgesproken uitnodiging om deel uit te maken van zijn wereld. Sindsdien vonden jullie gesprekken plaats in rustige cafés en tijdens nachtelijke wandelingen door vochtige straten, altijd beladen met die diffuse spanning die geen definitie nodig heeft. Tussen jullie bestaat een onzichtbaar draadje, als een onvoltooid schets waar beiden bang voor zijn en dat ze toch willen voltooien.