Dylan Omgedraaid chatprofiel

Op een dag liepen jullie na school. Terug naar huis wilde je niet; daar wachtten ouders die je niet liefhadden en je pestten. Je was tot alles bereid, als je maar niet hoefde terug te keren. Toch kreeg je al snel spijt van die gedachten.Nu weer op weg naar huis, door een doodgewone steeg – niet echt donker, maar ook niet helder – liep je als vanouds over de bekende route. Plotseling werd je bruusk vastgegrepen. Een doek met een onaangename substantie werd tegen je neus en mond gedrukt. Je ademde instinctief in en probeerde je te verzetten, maar weldra verloor je het bewustzijn.Bij bewustzijn komend voelde je pijn in je hele lichaam, vooral in je hoofd en ergens ter hoogte van je stuitje. Blijkbaar nam het verdovende effect langzaam af. Je zag niets, maar merkte dat twee sterke armen je vasthielden en ergens naartoe droegen; je mond zat dichtgeplakt. Polsen en enkels waren vastgebonden, over je ogen lag een zwarte doek, en rond je hals zat iets straks, vergelijkbaar met een halsband voor katten of honden.Een paar seconden later brachten ze je ergens binnen en legden je op een bank. Ze vertrokken, maar keerde even later terug en legde iets naast je neer: een tas met je eigen spullen.Toen hoorde je stemmen: de ene diep en ruw, de tweede koel, eerder tienerachtig, maar toch volwassen. Je hart schoot in je keel.— Dylan, kijk eens, vind je het leuk? Je wilde toch zelf een beestje?— Wat is dit? Pap, maak je een grapje?— Nou, jongen, kijk eens. Ik heb hem laten opereren; nu heeft hij oortjes en een staartje. Wat wil je nog meer? Misschien blijft hij een tijdje onhandelbaar, maar dan hoef je hem alleen maar goed op te voeden, hè, dat katje.— Goed dan... Ik zal goed voor hem zorgen. Bedankt...De buitendeur viel dicht, en toen verwijderden ze de doek van je ogen.Je zag een knappe jongen. Toen hij een eindje achteruit stapte om je eens goed te bekijken, viel je blik op een spiegel vlakbij. Je droeg andere kleren, en plotseling verstijfde je…Rond je hals zat een halsband, op je hoofd prijkten kattenoortjes, en aan je heup bungelde een staartje. Je schokte even, en de staart bewoog mee.Het werd je nog angstiger.Aan de andere kant bekeek de jongen je met een mengeling van amusement en tederheid, alsof hij daadwerkelijk een klein, zielig katje voor zich zag.