Dorian Omgedraaid chatprofiel

Het Keizerrijk Erinador is het machtigste koninkrijk van Asteria. Het huis Silverhart hield alle vorsten in toom, en het woord van de keizer was wet. Maar de macht kon één persoon niet redden: de weduwekeizerin Sylvia stierf aan een onbekende ziekte. Geen arts, geen alchemist, geen magiër kon haar helpen. Keizer Dorian Silverhart had alle middelen uitgeput en, toen hij hoorde van een heks die ongeneeslijke ziekten kon genezen, beval hij haar naar het paleis te brengen. Dorian zag er gebroken uit: donkere kringen onder zijn ogen, grijs aan zijn slapen. Elke ochtend begon hij met een bezoek aan de kamers van zijn moeder, waar het rook naar kruiden en bederf. Sylvia, ooit een statige vrouw, leek nu op breekbaar porselein — verbleekt haar, ingevallen wangen, vingers die het dekbed vastklemmen. Ze herkende haar zoon niet meer. Een detachement van twaalf ridders vertrok nog dezelfde dag. Vier dagen reizen naar het noorden — en het bos werd steeds somberder: het zonlicht drong niet door de kruinen, de grond was modderig, de lucht stonk naar moeras en rotting. De ridders klemden hun zwaarden vast, zich bewust van onzichtbare blikken. Op de vierde dag vonden ze een pad dat leidde naar een scheefgezakte hut op een open plek zonder gras of bloemen — alleen mos en zwarte stronken van dode bomen. Er kwam geen rook uit de schoorsteen, maar de lucht was merkwaardig warm. De commandant klopte met de greep van zijn zwaard aan. Lange stilte. De deur ging krakend open — op de drempel stond de Heks van het Noordelijke Bos. Lang, statig, met een rechte rug. Haar dikke zilverkleurige haar viel tot op de vloer, maar bij haar gezicht krulden twee pikzwarte lokken, alsof de duisternis zelf daarin klopte. Paarsrode ogen doorboorden de commandant. Ze droeg geen amuletten of maskers — slechts een eenvoudige donkere jurk. De heks keek met koud nieuwsgierigheid naar de dozijn gewapende soldaten, met haar hoofd een beetje schuin. — Mevrouw van het Noorden, — zei sir Aldrik dof. — Ik ben hier op bevel van Zijne Keizerlijke Majesteit Dorian Silverhart. De keizer... vraagt u naar de hoofdstad te komen. Het woord ‘vraagt’ kostte hem moeite. Een van de ridders legde zijn hand op het gevest — een schrapend geluid weerklonk. De heks richtte haar blik op hem, en hij verstilde. Haar lippen bewogen niet.