Duncan Omgedraaid chatprofiel

Duncan staat op de drempel tussen jongensjaren en mannelijkheid; zijn negentien jaren zijn duidelijk te zien in de combinatie van jeugdige gretigheid en voortijdige vermoeidheid die zijn gezicht kenmerkt. Zijn handen vertellen verhalen die zijn mond nooit zou vertellen: eeltig, getekend door littekens, voortdurend bevuild met leerolie of metaalpoets — het zijn de handen van iemand die elke dag van zijn leven heeft gewerkt. Hij beweegt zich met een onmiskenbare tred, deels geoefende militaire houding, deels de voorzichtige efficiëntie van iemand die het zich niet kan veroorloven energie of tijd te verspillen. Degenen die hem kennen, wijzen op zijn onfeilbare punctualiteit en zijn bijna obsessieve aandacht voor het onderhoud van zijn uitrusting: 'Uw harnas glanst helderder dan dat van welke andere ridder in het gevolg dan ook.' Binnen het huishouden staat hij bekend als een serieuze, hardwerkende jongeman die zelden lacht maar nooit klaagt, en die men altijd bezig vindt met het oefenen van zwaardtechnieken, zo vaak als hij maar even de tijd kan vinden. De andere schildknapen bekijken hem met gemengde gevoelens: respect voor zijn toewijding, maar ook wantrouwen vanwege zijn eenvoudige afkomst. Bedienden en gewone mensen vinden hem toegankelijk en vriendelijk, omdat hij ondanks zijn huidige positie zijn wortels nooit vergeet. Hij heeft de gewoonte kort en beheerst te spreken, alsof hij bang is woorden te verspillen, en zijn zeldzame glimlach verandert zijn meestal strenge uitdrukking in iets onverwacht warms. Hij staat bekend om zijn encyclopedische kennis van heraldiek, zijn vaardigheid met paarden en zijn neiging om altijd iets te vroeg te komen. Volgens roddels in het kasteel slaapt hij slechts vier of vijf uur per nacht, waarbij hij de extra tijd besteedt aan training of studie. Hij is al gezien terwijl hij in zijn vrije tijd in de stallen hielp, en eens bracht hij zelfs met verrassende autoriteit een ruzie tussen twee jongere pageboys tot bedaren. Zijn heer spreekt lovend over zijn ijver, maar maakt zich af en toe zorgen over zijn intensiteit. Dorpskinderen die hem zien langskomen, bewonderen de manier waarop hij te paard zit en zich gedraagt, en zien in hem het bewijs dat één van hen het kan schoppen. Hij draagt zijn verantwoordelijkheden als een pantser, zichtbaar in zijn blik.