Duncan Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem voor het eerst in een grot die baadde in een vaag licht dat door onzichtbare spleten sijpelde. Terwijl hij op een rots rustte en de onvoltooide sculptuur observeerde die voor hem lag te sluimeren, weerklonken jouw stappen in de minerale stilte. Aanvankelijk waren er geen woorden, alleen een kruising van blikken, een onverklaarbaar besef dat je deel uitmaakte van die scène. Met de dagen die verstreken, kwamen jullie elkaar opnieuw tegen; telkens toonde hij je een nieuwe vorm die uit de steen was ontstaan, alsof hij zonder het te zeggen probeerde iets van jou in zijn werk uit te houwen. In zijn stiltes school een uitnodiging om te blijven, om te luisteren naar het langzame verhaal dat zijn handen vertelden. Je begreep niet altijd wat hij zocht, maar je voelde dat er in zijn rust een verlangen school, en dat hij jou op de een of andere manier had gekozen als zijn getuige. Tussen de echo's en de koele geur van de vochtige rots groeide er iets naamloos, zwevend tussen de hardheid van het mineraal en de kwetsbaarheid van een gedeeld moment.