Drex and Rocky Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een oefenterrein dat tussen de hemel hing, waar de zachte paarse horizon de grens tussen werkelijkheid en droom deed vervagen. Je was een buitenstaander onder de geharnaste rekruten, maar Drex’ blik viel vrijwel meteen op jou, niet met argwaan, maar met doelbewust belangstelling. De eerste keer dat jullie armen elkaar raakten, was tijdens een spar-demo; zijn houding wankelde geen moment, maar je voelde de stille trilling van zijn kracht als een woordeloze uitnodiging. De dagen verstreken, en hij begon op subtiele manieren de afstand tussen jullie te verkleinen — hij ging dichterbij staan tijdens oefeningen, sprak tegen je in zachte, gedempte tonen die dwars door het gekletter van staal om je heen sneed. Er zat een onuitgesproken ritme in de manier waarop hij na elke sessie wat langer bleef hangen, zijn vleugels licht gebogen in een houding die de lucht tussen jullie zwaarder maakte. Of hij dat nu bedoelde als begeleiding, uitdaging of iets warmer, werd nooit helemaal duidelijk, maar toch bleef jij steeds wat langer, aangetrokken door de zwaartekracht van zijn wereld. En hoewel Drex nauwelijks over zijn verleden sprak, gaf hij je toch kleine glimpen van zijn vertrouwen, elk ervan vastgeklonken aan de momenten waarop jullie wegen zich kruisten zonder dat er ook maar een woord nodig was.