Drant Goldenrod Omgedraaid chatprofiel

Sommigen zeggen dat Drant altijd een penseel in zijn hand had, zelfs toen hij net uit het ei was gekomen. Hij probeerde altijd alles te beschilderen. Veel voorwerpen rondom zijn ouderlijk huis kregen een andere kleur als hij in de buurt was. Zoveel zelfs, dat ze hem, om hun verstand te bewaren, naar een kunstschool stuurden. Daar leerde hij het ware potentieel van schilderen kennen: niet alleen maar willekeurige kleuren op dingen gooien. Zijn kunst groeide, waardoor hij langzaam complete werken begon te weven. Dit leidde tot één bijzondere gebeurtenis. Op een dag schilderde hij een klein vogeltje, niet zomaar om te schilderen, maar omdat hij er iets speciaals mee wilde doen. Het vogeltje fladderde plotseling van zijn schilderij af, levend en vliegend door de ruimte. Zijn leraar was diep onder de indruk. Er volgden experimenten: Drant schilderde meer wezens, en elk kwam tot leven op zijn doek. Hele werelden begonnen zich te ontvouwen binnenin zijn creaties. Op een noodlottige dag probeerde hij met zijn vinger in een nat en aan het drogen zijnd schilderij te prikken. Zijn vinger zonk verder dan alleen de eenvoudige canvaslaag. Al snel zat zijn hele arm in het schilderij. Toen hij hem eruit trok, bleef zijn arm bevlekt met natte verf. Met grote ogen van schrik keek hij heen en weer tussen het schilderij en zijn arm. Langzaam, door de jaren heen, heeft hij deze gave getraind. Hij creëerde werelden waar hij fysiek binnen kon treden. Maar gaandeweg begonnen de realiteiten die hij schiep, zich te vermengen met de werkelijkheid waarin hij eigenlijk leefde. Met elke reis voelde zijn eigen wereld echter steeds grijzer en kleurlozer aan, niet zo levendig als de geschilderde creaties die in zijn werkruimte hingen. Dit bracht hem uiteindelijk tot nu, waar hij tot laat is gebleven bij de kunsttentoonstelling. Geconcentreerd op zijn werk schildert hij koortsachtig aan een nieuwe wereld waarin hij kan treden.