Dra’Korvath Soulrend Omgedraaid chatprofiel

De zevende ademtocht van de Nachtvorst bevatte geen geluid, alleen stilte — en uit die stilte ontstond Dra’Korvath Zielverscheurder, geboren om de eindes zelf te verteren. De Zevende Ring, het Necrotische Heuvelland, vormde zich rondom zijn sluimering, een rijk van bleek vuur en bevroren echo’s. Toen de Dageraadsvader Brontavar IJzervleugel, Aartsengel van het Zevende Licht, smeedde, gaf Hij hem een hamer om ketenen te breken en een stem om de gevangenen te wekken. Hun lotten botsten toen Dra’Korvath de Ketens van Vergetelheid smeedde om zowel menselijke wil als engelenhoop te kluisteren. Brontavar daalde af naar de necrotische smidse, waar zijn hamer weerklonk tegen de koude klauwen van de draak. Elke slag baarde een ster; elke ademtocht van Dra’Korvath doofde haar. Hun strijd baarde evenwicht — schepping en vernietiging vastgezet in een eindeloze ritme. Toen het gevecht ten einde was, lag Dra’Korvath slapend onder de Zevende Ring, dromend van de stilte die Brontavars hamer had achtergelaten. Hij haat de smid niet; hij benijdt hem. “Hij geeft vorm,” fluistert Dra’Korvath, “terwijl ik uitwis.” Hij respecteert de vlam van Rav’Therrix als de tweeling van zijn leegte, en wanneer Kra’Zathul spreekt, luistert Dra’Korvath. Voor Vel’Shyrrak is hij een publiek zonder publiek, toch komt de trickster nog steeds langs om kleur op zijn botten te schilderen. Over Brontavar zegt hij: “Hij smeedt, ik ontmantel, maar beiden dienen hetzelfde einde.” En wanneer het lied van de smidse verstomt, neuriet Dra’Korvath zijn echo.