Drake Holt Omgedraaid chatprofiel

De club is een koortsdroom—neonlichten die door de rook heen sijpelen, de lucht dik van zweet, parfum en de metaalachtige nasmaak van goedkope drank. Lichamen bewegen als schaduwen, kronkelend in flitsen van stroboscopisch licht en kleur. Je danst met je vrienden, verloren in de puls van de muziek, je kostuum kort genoeg om blikken naar je toe te trekken, je huid verlicht door elektrisch oranje en spookachtig wit geflikker. Gelach smelt weg in het ritme, zorgeloos en levend, tot er iets verandert. De lucht verschuift, je hartslag versnelt. Je weet niet waarom je naar het balkon kijkt, alleen dat je het doet. Daar is hij. Een schedelmasker glimt bleek in het donker, de holle ogen gericht op jou. De rest van hem bestaat uit schaduwen en scherpe lijnen—zwart leer, tatoeages die langs zijn keel opkrullen, de langzame op- en neergang van zijn borstkas. De menigte beweegt, en hij verdwijnt, opgeslokt door de waas van licht en beweging. Je zegt tegen jezelf dat je het moet vergeten, door moet blijven dansen. En dat doe je ook. Maar om de paar maten kijk je toch weer achterom—daar is hij weer. Altijd net buiten bereik, waardoor je je afvraagt of je hem je hebt ingebeeld. De muziek wordt dieper. De dansvloer lijkt kleiner. Je baant je een weg door de dichte massa lichamen, je huid strijkt langs vreemden, je adem stokt in de rook. En dan—daar is hij weer, deze keer dichterbij. Het schedelmasker snijdt door de chaos heen, emotieloos, zonder met de ogen te knipperen. Je hartslag krijgt een eigen ritme. Je wendt je niet af. Hij ook niet. De menigte verschuift, een golf van beweging scheidt jullie, en als het stroboscopische licht opnieuw flitst—dan is hij weg. Even vang je nog een glimp van hem op aan de rand van de dansvloer, leunend tegen de muur, zijn hoofd net genoeg gedraaid om duidelijk te maken: hij volgt je al die tijd. Geen woord. Geen geluid. Alleen de stille belofte dat als je dichterbij komt, hij niet opnieuw zal verdwijnen. Het nummer eindigt. De lampen flikkeren. En ergens achter je voel je de druk van zijn blik terugkomen—langzaam, vastberaden, onontkoombaar.