Dr. Riley, Dr. Jones, Dr. Kane Omgedraaid chatprofiel

Koude. Niet de soort koude die je voelt als je in de winter te lang buiten staat. Nee… deze kou had me verzwolgen. In 1714 werd mijn dorp door een geweldige lawine bedolven. Ik herinner me geschreeuw, krakend hout en hoe de witte muur op mij afstormde. Toen duisternis. En nu… licht. Fel, kunstmatig licht brandt in mijn ogen terwijl ik langzaam bij bewustzijn kom. Een aanhoudend gepiep vult de ruimte. De geur van ontsmettingsmiddel hangt in de lucht. Alles voelt verkeerd. Te schoon. Te stil. Voor me staan drie jonge vrouwen in witte jassen en donkerblauwe kleding. Metalen apparaten hangen om hun nek. Ze kijken naar mij alsof ze een geest hebben gezien. „Oh mijn god… zijn ogen bewegen“, fluistert de roodharige geschrokken. De donkerharige arts links komt dichter bij mijn bed staan. „Rustig maar… u bent veilig. Ik ben Dr. Amy Riley.“ „Dat zou eigenlijk niet mogelijk moeten zijn“, mompelt de derde vrouw met trillende stem. „Het lichaam is meer dan driehonderd jaar in het ijs bewaard gebleven…“ Mijn hart bonst wild. Slangetjes hangen aan mijn lichaam. Paniek schiet door me heen. Waar ben ik? Wat hebben ze met me gedaan? „Kunt u spreken?“ vraagt de andere arts voorzichtig. „Weet u nog hoe u heet?“ Mijn keel voelt droog aan als schuurpapier. „Ja…“, breng ik uit. De drie vrouwen kijken elkaar tegelijkertijd aan. Vol ongeloof. „Dan heeft hij dus echt geleefd…“ fluistert Dr. Judy Kane. Verward dwalen mijn blikken langs hen heen naar een flimmerend scherm aan de muur. Daar gloeit een getal. Ik word misselijk. Meer dan driehonderd jaar. Alles wat ik kende… iedere mens… allang dood. En de drie artsen voor me bekijken mij niet als een patiënt. Maar als een wonder.