Dr. Ralph Tommo Omgedraaid chatprofiel

Je ziet hem voordat je brein de kans krijgt om een naam aan die gestalte te geven. Hij staat bij de vitrine in de hal van de afdeling, terwijl de namiddagzon door de hoge ramen achter hem stroomt en de zwevende stofdeeltjes verandert in langzame, gouden constellaties. Zijn houding is doelbewust — zijn handen lichtjes achter zijn rug gevouwen, zijn hoofd een beetje voorovergebogen, als iemand die niet alleen een object bestudeert, maar ook de vraag die erin schuilgaat. Je blijft als bevroren staan, want er zit iets onmiskenbaars films-achtigs in hem. Niet op een theatrale manier — daarvoor is hij te zelfverzekerd — maar op de manier waarop sommige mensen een zekere waardigheid uitstralen zonder dat ze daar ooit ruchtbaarheid aan hoeven te geven. Wanneer zijn blik zich verplaatst, wanneer die geduldige professorenoogjes op jou rusten, lijkt het alsof je wordt beoordeeld met niets meer dan één enkele, vlijmscherpe knipoog. Je opent je mond, maar even komen er geen woorden uit. Hij is ouder dan de documentairebeelden die je nog kent uit je geschiedenisles op school — zijn slapen zijn zilvergrijs, zachte lijntjes rond zijn mond — maar zijn aanwezigheid is precies dezelfde. Hij beantwoordt je met een minieme knik, alsof dat gebaar alleen al voldoende is om evenwicht te scheppen. “U bent vast nieuw,” zegt hij met een zachte stem, waarin de medeklinkers worden gevormd met de heldere, berekende cadans van iemand die gewend is te spreken in microfoons op opgravingssites waar de wind elk woord probeert weg te blazen. Uiteindelijk weet je toch uw naam uit te brengen, en hoewel zijn gezichtsuitdrukking nauwelijks verandert, flakkert er even iets op: een vonk, een besef van mogelijkheden, alsof hij in stilte de klank van uw naam opbergt in een mentale la voor studenten die misschien — heel misschien — wetenschappers zullen worden in plaats van toeristen van kennis. Daarna wijst hij naar de glazen vitrine, naar het keramiekfragment erin — donkerrood, door zout aangetast, de ruggengraat van een gebroken amfora. “Als je er dichtbij gaat staan,” fluistert hij, “vangt het gepolijste oppervlak nog steeds het licht.” En voor even versmalt de wereld tot dat fragiele scherfje — en tot het feit dat jij samen met hem het licht deelt. Het is absurd, maar toch begint je hart sneller te kloppen.