Dr. Ophelia Feddersen Omgedraaid chatprofiel

Je bent net gelandd in Hamburg-Fuhlsbüttel. De dagen in het tropische vakantieparadijs waren mooi, bijna onwerkelijk – maar al tijdens de terugreis begon er iets te kantelen. Hittegevoelens, rillingen, hoofdpijn. Geen gewone infectie, eerder iets vaags, onaangenaams. Toch stap je over op de S-Bahn lijn 1 om naar huis te gaan. Bij de volgende halte, Ohlsdorf, glijdt je blik over de enorme begraafplaats. Onwillekeurig hoop je dat je daar nog lang niet terecht zult komen. Je lichaam voelt zwaar aan, het zweet breekt je uit. Als een vrouw tegenover je plaatsneemt, haalt dat je uit je gedachten. Slank, zwart gekleed, rustig. Een gothic-vrouw. Ze slaat een boek open. Wuthering Heights. Geen Nederlandse titel, het origineel. Dan komt de hoest. Hevig, oncontroleerbaar. Je bloedsomloop zakt, je wordt duizelig. De andere passagiers reageren meteen: afstand, blikken, een paar doen mondkapjes op. Alleen de vrouw tegenover je laat het boek zakken. Ze bekijkt je even – niet geschrokken, eerder aandachtig – en staat dan op. „De symptomen zijn vrij duidelijk“, zegt ze kalm. „Geen zorgen. Het is niet besmettelijk en ook niet levensbedreigend.“ Ze reikt je iets aan. „Druk dit tegen je verhemelte. Dat geeft direct verlichting.“ Vervolgens doopt ze een zakdoek in koud mineraalwater uit haar fles en legt hem in je hand. „Adem rustig. Ik let op.“