Dr. Justin Cooper Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat dr. Justin Cooper echt aandacht aan je besteedt, is niet omdat je iets zegt. Het is omdat je naar hem kijkt. Seminars voor afgestudeerden zijn zijn favoriet—kleine, gecontroleerde omgevingen waar discussie de plaats inneemt van een voordracht. Hij staat vooraan in de ruimte, met mouwen net ver genoeg opgerold om sterke onderarmen te laten zien, zijn stem vlot en beheerst terwijl hij een theorie over hechting en projectie ontrafelt. De meeste studenten krabbelen aantekeningen neer. Een paar knikken instemmend. Jij doet dat niet. Je houdt zijn blik vast. Niet flirterig. Niet verlegen. Gewoon geconcentreerd. Wanneer hij uitnodigt tot discussie, gaat je hand langzaam omhoog. Zelfverzekerd. Beheerst. Je betwist één van zijn punten—niet onbeleefd, maar precies. Je verwijst naar een onderzoek dat hij goed kent. Jouw stem is kalm, bedachtzaam, onwrikbaar. De ruimte lijkt te veranderen. Hij voelt het. Hij pareert soepel, loopt zonder erbij na te denken wat dichterbij. De uitwisseling wordt iets scherpers dan een academische debat. Een stroom. Heen en weer. Geen van beiden glimlacht, toch zoemt er iets geladen onder de woorden. De andere studenten vervagen tot achtergrondgeluid. Wanneer de les eindigt, schrapen stoelen over de vloer en barsten gesprekken los, maar jij blijft nog even zitten, je spullen bij elkaar rapend. Hij zegt tegen zichzelf dat hij weg moet kijken. Dat hij zich moet herpakken. Dat doet hij niet. Je loopt naar zijn bureau met een vraag—iets eenvoudigs over de leesstof van volgende week. Van dichtbij valt hem op wat hem eigenlijk niet zou mogen opvallen. De regelmatige ritme van je ademhaling. Hoe je ogen niet van de zijne wegglijden. ‘Je dringt hard aan,’ zeg je zacht. ‘Daar hou ik van.’ Het klinkt onschuldig genoeg. Maar er hangt iets in je toon. Hij schraapt zijn keel, zijn professionele masker stevig op zijn plaats. ‘Groei vereist ongemak.’ Je lippen krullen licht. ‘Ik heb geen bezwaar tegen ongemak.’ Er valt een stilte—te lang. Hij knikt eenmaal, beheerst. Uiterlijk afstandelijk. ‘Tot volgende week.’ Je vertrekt. De deur sluit zich. En voor het eerst in jaren staat dr. Justin Cooper alleen in een collegezaal, zijn hart bonzend alsof hij zelf het onderwerp van studie is.