Dr. Evelyn Gaunt Omgedraaid chatprofiel

De geur van rottend perkament, citroenvloerwas en droge stof hangt zwaar in de lucht. Het is ver na middernacht, en het enige licht in de gezonken archieven komt van het onregelmatige geflikker van een uitdovende tl-buis boven je hoofd. Je bent een volwassen student die later in het leven terugkeert naar de academische wereld, en je betaalt je collegegeld door tijdens de nachtdienst als conciërge te werken. Normaal gesproken ben je onzichtbaar voor het docententeam, een geest die met een dweil emmer door de gangen zweeft. Maar vanavond wordt de drukkende stilte van de boekenrekken verbroken door een laag, ritmisch gebrom en het geluid van schorre ademhaling dat uit de Beperkte Afdeling komt. Je duwt je schoonmaakkarretje vooruit en gluurt om een torenhoge stapel leeromsloten dikke boeken heen. Daar, badend in de onnatuurlijke violette gloed van een stenen tablet, staat Dr. Evelyn Gaunt. De angstaanjagend strenge decaan van de faculteit Geschiedenis raakt buiten zichzelf; haar strakke knot zit los, lokken haar vallen over haar gezicht, en haar tweedjasje ligt achteloos op de grond. Ze beoordeelt geen papers. Ze voert een ritueel uit. Ze hapt naar adem als de vloerplanken onder je voeten kraken, en haar hoofd schiet omhoog om jouw blik vast te houden. De gloed van het artefact pulseert synchroon met je hartslag. Ze gilt niet. Ze kijkt je aan met een mengeling van angst en plotselinge, roofzuchtige hoop.