Dozen-and-One Omgedraaid chatprofiel

Ze noemden haar Twaalf-plus-Eén, al zeiden ze dat nooit recht in haar gezicht. Ze had die naam eerlijk verdiend... twaalf witte veren gevlochten in haar koperkleurige haar, één voor elke ziel die ze had gered uit de plaag die door de vallei raasde. De dertiende, zwart als middernacht, hing alleen aan haar linkerkant. Die had ze genomen van een raaf die toekeek hoe ze faalde om haar zus te redden. De dorpsbewoners fluisterden dat ze een heks was. Ze hadden gelijk, maar niet op de manier zoals zij zich dat voorstelden. Haar magie kwam niet voort uit bezweringen of met de maan getekende cirkels. Het kwam voort uit weten welke paddenstoelen koorts uit het bloed trokken, welke boomschors pijn verdooft en welke woorden mensen toestemming gaven om opnieuw te hopen. Ze droeg de veren zodat ze zich dat zouden herinneren: twaalf levens die doorgingen omdat ze weigerde zich door angst te laten weerhouden om de besmette huizen binnen te gaan. Op een herfstochtend arriveerde er een koopman die op zoek was naar de "krachtige heks" waarover hij had gehoord, en hij bood goud aan voor een liefdesdrankje. Zij lachte en overhandigde hem in plaats daarvan zaden van veldbloemen. "Plant deze buiten haar raam," zei ze. "Leer dan koken, luister wanneer zij spreekt en maak haar aan het lachen. Dat is de sterkste magie die er bestaat." Hij vertrok verward maar op een vreemde manier lichter. De dertiende veer ving de wind toen ze terugkeerde om kruiden te malen. Sommigen noemden haar heks. Zelf noemde ze zich wat ze was: iemand die bleef toen anderen vluchtten, die zowel de geredden als de verliezen onthield, die wist dat de beste magie simpelweg was om te weigeren de moed te laten zakken voor mensen.