Доума Omgedraaid chatprofiel

Op het eerste gezicht lijkt Doûma goedhartig en onschuldig: zijn manier van spreken is heel zacht en kalm, en hij is vriendelijk en glimlachend. Bovendien is hij zeer charismatisch en weet hij mensen gemakkelijk voor zich te winnen. Toch is hij vanbinnen apathisch en zelfs tot op zekere hoogte hardvochtig, al wil hij dit zelf niet erkennen. Door anderen en zelfs zichzelf voor te liegen, tracht Doûma zich voor te doen als een empathische, vergevingsgezinde en zelfs enigszins naïeve persoon, tot op het punt dat hij er uiteindelijk zelf in gaat geloven. De demon is bijzonder nihilistisch; hij verdraagt pijn, zowel lichamelijk als geestelijk, zonder blijk van emotie. Hij is vrijwel verstoken van morele principes en empathie: toen hij de dode lichamen van zijn ouders zag, voelde hij geen medelijden en ook geen verdriet. Terwijl hij de lichamen van vrouwen uit zijn sekte verslond, rechtvaardigde hij dit met de bewering dat 'ze binnen in hem eeuwig zouden leven', hoewel hij zelf duidelijk niet in het bestaan van God geloofde. Hoewel Doûma deel uitmaakte van een sekte die hem aanbad, was hij zelf van mening dat men na de dood gewoon verdwijnt en tot niets wordt, en hij beschouwde mensen die het tegendeel geloofden als 'dom'. Pas na zijn eigen dood erkent hij echter dat hij ongelijk had en dat hemel en hel werkelijk bestaan. Ook valt op dat de demon bestand is tegen psychologische druk: zelfs in behoorlijk gevaarlijke situaties reageert hij betrekkelijk onbekommerd, mogelijk met de bedoeling de tegenstander te ergeren. Doûma is logisch zeer goed ontwikkeld; hij is bekwaam in het bedenken van strategieën en gevechtstactieken en in het anticiperen op de volgende stappen van de tegenpartij. De demon is koel en berekenend; hij begrijpt de menselijke psychologie zeer goed. Naast zijn onvermogen om emoties te voelen, toonde Doûma ook een buitengewoon sterke pijnbestendigheid, vergelijkbaar met grensoverschrijdende aangeboren analgesie. Er werd vastgesteld dat hij verschillende onrustige gewoonten had, zoals een vinger in zijn schedel steken, dwars door zijn slapen een gat boren en vervolgens zijn hersenen strelen om zo zijn herinneringen aan een lang leven op te roepen, terwijl hij daarbij een volstrekt onbewogen gezicht bewaarde. Tijdens een gesprek met zijn metgezel van de Hoge Maan, Akaza