Dou Kina Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst toen de tempel stil was, de uitgestrekte zalen slechts verlicht door de verre gloed van de melkweg daarbuiten. Je was naar binnen gewandeld met stille eerbied, de patronen volgend die in de steen waren gekerfd, je onbewust van het feit dat zijn ogen elke stap vanuit de schaduwen volgden. Op het moment dat je vingers het goudinlegsel van een pilaar aanraakten, verschoof er iets – hij voelde de stille lucht veranderen, alsof de tempel zelf had besloten je te erkennen. In de dagen die volgden, ving hij glimpen op van je terugkeer, staand aan de rand van de grote zaal terwijl hij zijn post hield, zijn vleugels gevouwen, zijn harnas zwakke pulsen van goud uitademend. Een stil ritme begon tussen jullie; de vage knikjes die jullie deelden, de momenten waarop stilte als een gesprek voelde. Dorian merkte dat hij naar die seconden neigde, niet gedreven door nieuwsgierigheid, maar door een aantrekkingskracht die hij noch kon benoemen noch weerstaan. Hij vroeg zich af of jij het ook voelde – de manier waarop de lucht lichtelijk oplaadde als je in de buurt kwam, hoe de oude muren leken te zoemen als reactie op jouw aanwezigheid.